ชีวิตยังมีทิศตะวันออก

 

         บ่อยครั้งที่ชีวิตผิดพลาด..ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่ 
         เรามักจะเอาสมาธิไปจดจ่ออยู่กับความผิดพลาดนั้น 
         ซ้ำเติมตัวเองให้ทุกข์ให้เสียใจ 
         และพยายามจะสร้างคำถามเพื่อค้นหาคำตอบให้ตัวเองอยู่เสมอ 
         ทั้งๆ ที่เราก็รู้ว่าคำตอบที่สร้างขึ้นมานั้น มัน "ไม่ใช่ความจริง"
         ที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากความเสียใจนั้นได้เลย

         เราจึงยอมติดกับดักความเสียใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้น 
         และกลายเป็นทาสของมันอย่างรู้ตัว
         รู้ว่าเสียใจแต่ก็ไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้นมา 
         และเราก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ 
         แต่ทำไมเรายังเป็นทุกข์กับการเลือกที่จะเสียใจ 
         และทำชีวิตให้มันแย่ลงกว่าเดิมทุกวันๆ
         ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่ารสชาติของมันสุดแสนจะขมขื่นมากมายเพียงใด

         เพราะ "เราเริ่มต้นใหม่ไม่เป็น"

         เราเลยยังทุกข์ระทมไปกับความผิดพลาดของชีวิต 
         สิ้นสุดแล้วแต่ก็เริ่มต้นใหม่ไม่ได้… 
         ไปไม่เป็น…เหมือนจะมองเห็นทาง… 
         แต่ก็เลือกที่จะปิดหู ปิดตา และไม่พยายามจะเปิดใจ 
         เราจึงต้องอยู่กับความเศร้าเสียใจอยู่ทุกคืนทุกวัน 
         ตอกย้ำความผิดพลาดให้ตัวเองอยู่อย่างนั้นเสมอๆ

         ลองมองดูวิถีดอกทานตะวันบ้างสิ..ชีวิตมีแต่ความเบิกบาน 
         เพราะรู้จักที่จะใช้ชีวิตไปพร้อมๆ กับแสงตะวัน 
         แสงสว่างที่ส่องนำทางให้ชีวิตทุกชีวิต "ยังคงมีชีวิต"
         แม้ยามที่ดอกทานตะวันร่วงโรย
         ก็ยังคงทิ้งเมล็ดพันธุ์ให้เจริญเติบโต
         งอกงามและรับแสงตะวันได้ใหม่อีกครั้ง

         เพราะฉะนั้นเราต้องไม่ปิดตัวเอง
         แล้วจมอยู่กับความคิดที่ว่าชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ 
         อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการเศร้าเสียใจ
         แล้วปล่อยให้ชีวิตมันไหลไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีคุณค่าและไร้จุดมุ่งหมาย 
         จงใช้ชีวิตให้เป็นดั่งเช่นดอกทานตะวัน
         แม้ยามผิดพลาด เสียใจ ก็จะมีทางออกของชีวิตเสมอ 
         อับจนหนทางอย่างไร แสงสว่างจากดวงตะวัน 
         ก็จะคอยส่องทางให้เราได้พบเจอทางออก 

         "ชีวิตเราจึงมีทางออก 
         ตราบใดที่บนโลกใบนี้ยังมีทิศตะวันออก"

         แม้ว่าชีวิตจะยังมืดมน จะยังคงจมอยู่กับความผิดพลาด เศร้าใจ 
         ก็จงเศร้าให้ถึงที่สุด เสียใจ ก็จงเสียใจเสียให้พอ 
         หากยังร้องไห้ ขอให้ระบายน้ำตาออกมา อย่ากักเก็บมันไว้
         เมื่อเราเสียใจอย่างถึงที่สุดแล้ว เราต้องกล้าลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง 
         และพร้อมที่จะเป็นคนใหม่ ที่ใช้บทเรียนจากอดีต
         เป็นเหมือนเข็มทิศคอยช่วยบอกทางแก่ชีวิต เพราะ 

         "ความเศร้านั้นมีข้อดีข้อเสียในตัวมันเอง 
         ข้อเสียคือทำให้เราโศกาอาดูร 
         แต่ข้อดีของมันคือ… 
         สอนให้เรารู้ว่าเราจะไม่ผิดพลาดตรงนี้อีก 
         เราจะต้องไม่ร้องไห้ให้กับมันอีก"

         ใครบางคนเคยบอกเอาไว้ตอนที่เสียใจกับความผิดพลาดของชีวิต
         เพราะฉะนั้นแล้วเกิดเป็นคน มีความรู้สึกรู้สาเหมือนกันหมด 
         สามารถเศร้าเสียใจกับอดีตที่ผิดพลาดได้เหมือนกันหมด 
         และก็เริ่มต้นใหม่เหมือนกันหมดเช่นเดียวกัน
         ขอเพียงกล้าที่จะเป็นนกปีกหักที่พร้อมจะรักษาตัวเอง 
         และออกเดินทางได้โดยไม่กลัวว่าหนทางข้างหน้า
         จะผิด พลาดซ้ำสอง อย่าลืมนะว่า …

         "เรามีโอกาสผิดพลาดได้บ่อยครั้งเท่าไหร่ 
         เราก็เดินถูกทางมากขึ้นเท่านั้น…"

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s