ที่ยืนยังมีอยู่…

วันที่อุปสรรคและปัญหาถาโถมมาสู่ชีวิต…
ได้กลายเป็นวันที่ความหวังอับแสง
และเหมือนชีวิตมืดมน…

หลายคนเฝ้าตัดพ้อและคร่ำครวญ
ว่าชีวิตไม่มีหนทางไปไหน… โลกไม่มีที่ให้อยู่
เหมือนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า
แค่ผลักประตูออกไป…
ก็มีถนนมากมายรออยู่ตรงหน้า

มีสิ่งใหม่ในชีวิตอีกร้อยพันอย่างให้เรียนรู้
มีความหวัง… ความฝันมากมายรอให้ไขว่คว้า
มีมือของใครต่อใครอีกมากมาย…
ที่ยื่นมาให้เราเกาะเพื่อลุกขึ้น
มีดวงตะวันดวงใหญ่ที่จะฉายแสงอยู่ในทุกๆ เช้า

อย่างนี้แล้วโลกจะมืดมนตรงไหน…
จะไม่มีทางไปตรงไหน…
โลกไม่มีที่ให้อยู่ตรงไหน…
หรือถ้าโลกไม่มีที่ให้อยู่จริงๆ
ไม่มีที่จะอยู่จริงๆ

ก็อยู่ไปก่อน…
ตรงที่เท้ายืน…

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s